Μια ζωή απ΄ τα χεράκια σου γραμμένη!

Εχθές το βράδυ καθώς παρακολουθούσα μια τηλεοπτική σειρά αναρωτήθηκα γιατί η ζωή μας να μην είναι σαν ένα σήριαλ!! Ένα σήριαλ όπου σεναριογράφος και πρωταγωνιστής να είναι το ίδιο πρόσωπο: εσύ, εγώ , ο κάθε ένας και έτσι να μπορούσαμε να φτιάχνουμε την καθημερινότητά μας όπως μας αρέσει βρε αδελφέ! Να ρυθμίζεις τις καταστάσεις όπως σε βολεύουν και να μπορείς να φέρνεις τα πράγματα ακριβώς εκεί που θέλεις! Με λίγα λόγια να ανατρέπεις το κατεστημένο!

Ξέρεις τί δύναμη θα ήταν αυτό; Να μπορούσες το ένα βράδυ να κάθεσαι μπροστά σε ένα Computer και να γράφεις τα δρώμενα της ζωής σου για την επόμενη μέρα, να πηγαίνεις για ύπνο και το πρωί να ξυπνάς και να αρχίζεις να τα ζεις! Κάτι σαν να είσαι εσύ ο συγγραφέας της ζωής σου! Ο απόλυτος έλεγχος! Λίγο ψυχεδελικό αλλά πολύ χρήσιμο ιδιαίτερα όταν όλα στην ζωή σου δεν πάνε ακριβώς όπως τα θέλεις.....

Να φτιάξεις τον κόσμο σου στα δικά σου μέτρα και σταθμά και όταν κάτι δεν σου αρέσει να το ξαναγράφεις από την αρχή. Γιατί δηλαδή μόνο στο σήριαλ η κακάσχημη να παντρεύεται τον κούκλο; Να το κάνεις αυτό και στη δική σου τη ζωή! Γιατί εσύ δηλαδή που δεν έχεις στον ήλιο μοίρα και δεν βλέπεσαι και καθόλου να μην μπορείς να έχεις "μια θέση στον ήλιο"; Μανούλα δεν σε γέννησε και εσένα; Ή εσύ που αγωνιάς κάθε μέρα για τις δόσεις της κάρτας σου και δεν έχεις από πουθενά βοήθεια, γιατί την έκανες πάλι και αγόρασες αυτό το "πρώτο" το gadgetaki που ξετίναξε τον λογαριασμό σου; Εσύ δεν έχεις ψυχή δηλαδή; Ή εσύ που κυνηγάς για χρόνια το όνειρο για το τζαμάτο το αμαξάκι, με τα τρελά τα κυβικά και το look που θα τρελάνει τα κοριτσάκια Αθηνών και περιχώρων (που λέει ο λόγος ). Ή εσύ που αγόρασες επιτέλους ΤΗΝ τσάντα από το Κολωνάκι στο γνωστό μαγαζί.... ξέρεις Βουκουρεστίου... το όνειρο κάθε γυναίκας και τώρα σκέφτεσαι πως θα βγάλεις τον μήνα; ΄Η και εγώ η Χριστιανή που χρόνια τώρα ζητάω ένα σπίτι στην Μύκονο, που δεν θα μπορέσω να το πάρω ποτέ, δεν έχω ψυχή; Έχει γίνει σλόγκαν πια και κάθε φορά που η κόρη μου με τρελαίνει με τα θέλω αυτό, θέλω εκείνο, θέλω το άλλο, εγώ της απαντώ χαριτωμένα: "και εγώ θέλω ένα σπίτι στην Μύκονο, αλλά δεν"!!!

Λοιπόν δεν θα ήταν super ο καθένας να έκανε τα όνειρά του πραγματικότητα έτσι απλά και αβίαστα γράφοντας μόνο μερικές λέξεις σε ένα λευκό χαρτί; Γιατί η ζωή να είναι τόσο ιδιόρρυθμη τελικά? Γιατί να μην μπορούσαμε να είμαστε, ο καθένας για τον εαυτό του, ο συγγραφέας της ζωής του; Μήπως κάποιος άλλος έχει μεριμνήσει για αυτό, γιατί ίσως η ζωή μας τότε να ήταν πολύ βαρετή και προβλέψιμη;;;;; Λέω εγώ τώρα!!!